Dzisiaj jest czwartek, 23 października 2014
Choroba zwyrodnieniowa stawu kolanowego

Choroba zwyrodnieniowa stawu kolanowego (artroza kolana, gonartroza) polega na przedwczesnym zużyciu i zwyrodnieniu tkanek tworzących staw kolanowy (chrząstki stawowej, warstwy podchrzęstnej kości, płynu stawowego, torebki stawowej, więzadeł i mięśni). W przebiegu choroby dochodzi do uszkodzenia chrząstki stawowej, przebudowy kości z tworzeniem wyrośli kostnych (osteofity), stwardnienia warstwy podchrzęstnej oraz do powstawania torbieli podchrzęstnych. Często dochodzi do zaburzenia funkcji błony maziowej (wewnętrznej warstwy torebki stawowej). Chorobę zwyrodnieniową stawu kolanowego charakteryzują skargi na ból pochodzący ze stawu podczas ruchu i zmiany stwierdzone badaniem radiologicznym. Choroba zwyrodnieniowa stawu kolanowego (artroza, gonartroza) jest schorzeniem mogącym w krótkim czasie doprowadzić do znacznego upośledzenia ruchomości stawu i w końcowym stadium choroby całkowicie unieruchomić chorego.

Epidemiologia, profilaktyka, leczenie są podobne jak w chorobie zwyrodnieniowej biodra

ZOBACZ: Choroba zwyrodnieniowa stawu biodrowego (coxarthrosis, koksartroza) - BAZA WIEDZY

Rozpoznanie
Objawy na podstawie których rozpoznaje się chorobę to najczęściej ból wywołany ruchem w stawie, oraz tarcie w stawie i wysięki. Częstym zjawiskiem jest też deformacja osi kolana (szpotawość lub koślawość)Badanie RTG nie wykrywa wczesnych zmian zwyrodnieniowych, kiedy dotyczą one jedynie chrząstki stawowej. Za dowód rozpoznania należy uważać obecność osteofitów na krawędziach piszczeli i/lub kłykci kości udowej.

W przypadkach trudnych diagnostycznie pomocne może się okazać wykonanie niektórych badań, jak: CT, MRI, artroskopia, scyntygrafia izotopowa a w przypadkach ze współistnieniem wysięku stawowego zbadanie jego cech laboratoryjnych może być rozstrzygające w różnicowaniu z procesami zapalnymi.

Leczenie operacyjne
Współczesna medycyna dysponuje środkami pozwalającymi z powodzeniem leczyć zmiany zwyrodnieniowe kolana, natomiast leczenie zależy od wieku chorego, stanu ogólnego, oraz stopnia nasilenia zmian chorobowych.

W początkowym stadium choroby zwykle wykonuje się artroskopię kolana BAZA WIEDZY potem osteotomie (przecięcie kości w celu poprawy osi stawu kolanowego, a tym samym zmiany powierzchni obciążanych), zabiegi na otwartym stawie kolanowym i wreszcie endoprotezoplastykę kolana.

Zabieg ten pozwala na odzyskanie całkowitej sprawności i normalne chodzenie bez pomocy kul łokciowych.

Fotografia 1 – normalny staw kolanowy na zdjęciu rtg

Fotografia 2 – zmiany zwyrodnieniowe kolana

Fotografia 3 – endoproteza stawu kolanowego

Fotografia 4 – endoproteza stawu kolanowego (częściowa – dla stawu rzepkowo-udowego)

Decyzja czy poddać się leczeniu operacyjnemu jest wspólna decyzją chorego, oraz operatora . Operacja jest wymagająca i chory musi być do niej przygotowany. Ryzyko związane z zabiegiem jest podobne jak w endoprotezoplastyce biodra.

Zabieg chirurgiczny (wszczepienie endoprotezy kolana) wymaga od operatorta duzego doświadczenia i dużej precyzji.

Wpowadzane w ostatnich czasach systemy nawigacyjne (Ortopilot firmy AESCULAP) są pomocnym narzędziem w ręku ortopedy i pozwalają założyć implant (wszczep, endoprotezę) z dokładnością do 1 stopnia, często dotąd nieosiągalną. Jest to niezwykle ważne, gdyż prawidłowo umiejscowiony implant ma znacznie dłuższą żywotność i pozwala choremu na bardziej komfortowe funkcjonowanie przez dłuższy okres czasu.